Chapter Two

- Mówię Ci, ona mnie nienawidzi. - wyszeptałem w stronę Harry'ego, posyłając nauczycielce od matematyki gniewne spojrzenia. Właśnie dostałem od niej kolejną pałę. Kiedy w końcu rozbrzmiał długo wyczekiwany dzwonek szybko wstałem z miejsca i wyszedłem jak najszybciej z klasy. Jednak nie poszedłem daleko bo po chwili Zayn zagrodził mi drogę. Przełknąłem cicho ślinę i spojrzałem w jego oczy.
- Dokąd się tak śpieszysz? - zapytał unosząc brew do góry. Po dłuższym upływie czasu nie odzyskał ode mnie odpowiedzi. - Chodź podwiozę Cię.
- N-nie trzeba, Harry mnie zawiezie.
- Powiedziałem, że Cię zawiozę, Niall. - jego oczy stały się ciemniejsze i stanął bliżej mnie. - Od razu dasz mi notatki. Chodź.
Westchnąłem cicho i ruszyłem za nim. Nie żebym się przestraszył. Ani trochę.
Szybko wysłałem smsa do Harry'ego, że mam jeszcze coś do załatwienia i dogoniłem Mulata.
- Zayn.. - zacząłem i spojrzałem w górę. Szedł z głową uniesioną do góry patrząc przed siebie. Kilka dziewczyn z pierwszych klas trzepotało rzęsami, a chłopcy schodzili mu z drogi. - gdzie Ty właściwie mieszkasz? - zapytałem.
Spojrzał na mnie i pośpiesznie otworzył drzwi od swojego samochodu. Kiedy wsiadł zrobiłem to samo. Położyłem ręce na swoich kolanach a torbę rzuciłem pod nogi.
- Mieszkam w domu obok Ciebie. - w końcu odpowiedział a jego głos sprawił że na mojej skórze pojawiła się gesia skórka. Zmarszczyłem brwi i popatrzyłem w jego stronę.
 - Ale tam przecież mieszka.. - nie dokończyłem bo Zayn szybko mi przerwał.
- Danielle Peazer, tak wiem. Mieszkamy razem.
- Oh rozumiem, jak długo jesteście razem? - zapytałem patrząc z powrotem na drogę. Chwilę później w aucie rozbrzmiał śmiech Zayna. - Powiedziałem coś śmiesznego? - odwróciłem głowę w jego stronę i zmarszczyłem brwi.
- Danielle to moja.. przyjaciółka. I woli raczej dziewczyny, no chyba że ja akurat nie jestem w jej typie. - spojrzał na mnie i lekko się uśmiechnął. To takie dziwne że się zarumieniłem.
- Jesteś raczej w typie każdego. - kiedy to powiedziałem, ponownie się zarumieniłem i szybko ugryzłem się w język.
- Chcesz mi powiedzieć, że uważasz że jestem przystojny? - zaśmiał się cicho, a ja wcale nie miałem zamiaru mu odpowiadać. - Ty też jesteś przystojny, Nialler.

~**~

- Zayn na pewno nie chcesz zostać na kolacji?
- Nie, Pani Horan naprawdę. Jeśli zaraz nie będzie mnie w domu to Danielle mnie.. postrzeli. - Zayn zaśmiał się cicho, a moja mama wraz z nim. Mi jakoś nie było do śmiechu, bo wydawało mi się, że to co mówi jest prawdą.
Moja mama wyszła do kuchni no stwierdziła, że coś jej się przypala, a ja spojrzałem na Zayna.
- Dzięki za notatki Nialler.
- Spoko. - odpowiedziałem i podszedłem do drzwi, żeby je otworzyć. - Do zobaczenia jutro, Zayn.
Skinął głową i wyszedł. Zamknąłem za nim drzwi i oparłem się o nie.
Miałem dziwne uczucie.
- Dobranoc mamo! - krzyknąłem przed wejściem do swojego pokoju. Potem szybko udałem się pod prysznic i marzyłem tylko o swoim łóżku. Ale kiedy wyszedłem z łazienki o mało nie dostałem zawału. Zayn siedział na moim łóżku i przeglądał coś w telefonie.
Stanąłem niczym wryty i popatrzyłem w jego stronę.
- Oh, Niall jesteś już. - lekko się uśmiechnął i włożył swój telefon do kieszeni od spodni. - A Dani mówi, że to ja spędzam dużo czasu w łazience. - zaśmiał się i wstał z łóżka.
- Jak Ty się tu do cholery dostałeś Zayn?! - krzyknąłem szeptem i pośpiesznie zamknąłem drzwi od pokoju.
- Ah no tak.. Zostawiłeś otwarte okno.
- Czy w Twoim świecie otwarte okno oznacza zaproszenie?! - ponownie uniosłem głos.
- Ciesz się, że to ja a nie jakiś.. gangster. - ponownie się zaśmiał. Odwróciłem się na chwilę w stronę drzwi żeby zapytać się Boga za jakie grzechy mi to robi, a później ponownie spojrzałem na Mulata. - Nialler nie unoś się tylko się ubieraj.
- C-co proszę? - zapytałem otwierając szerzej oczy.
- No chodź, przejedziemy się. Będzie fajnie.

                                                                           ~**~

- Jeśli moja mama się o tym dowie to mnie zabije. - zacząłem panikować, ale już nie było odwrotu. Zayn właśnie jechał w nieznanym mi kierunku.
- Bardziej boisz się swojej mamy ode mnie? - zapytał z rozbawieniem w głosie.
- Oh proszę Cię. Mam się Ciebie bać? - zapytałem na co on zatrzymał auto a ja głośno przełknąłem ślinę. Wiedziałem że za dużo gadam, a teraz sobie spokojnie zginę.
Mulat się zaśmiał widząc moją minę i odpalił auto ponownie.
- A jednak. - zaśmiał się i odpalił papierosa. - Palisz?
- Nie dzięki. - odpowiedziałem machając ręką wokół nosa.
- Miałeś kiedyś broń w dłoniach?
Otworzyłem szerzej oczy spoglądając w jego stronę.
- Nie i nie mam zamiaru mieć. - odpowiedziałem pośpiesznie i poczułem jak moje ręce się pocą.
- Ja jednak myślę inaczej. - spojrzał w moją stronę, a przez otwarte okno wyrzucił papierosa. Kilka sekund później wjechaliśmy do lasu a z moich rąk zaczął płynąć wodospad. - Nie denerwuj się Nialler.
- Przecież ja się nie denerwuje. - machnąłem ręką jakby nigdy nic.
- To dobrze. - spojrzał w moją stronę i pochylił się w moją stronę, a następnie otworzył schowek z którego wyjął czarną broń. Całe moje życie przebiegło mi przed oczami. - Wysiadaj.
Zrobiłem to co mówi. Byliśmy w ciemnej dupie. Ja, on, jego samochód i drzewa. Zobaczyć mogłem tyle, na ile pozwoliły mi lampy w jego samochodzie. Poczułem jego oddech na mojej szyi, a chwilę później i usłyszałem jak broń została odblokowana. Objął mnie ramieniem w pasie, a rękę w której trzymał wyciągnął przed siebie i strzelił prosto w drzewo które było trochę dalej. Przełknąłem głośno ślinę. Przynajmniej nie strzelał do mnie. - Teraz Twoja kolej Nialler. - szepnął mi do ucha, a moment później już trzymałam broń w ręku. Zayn przywarł całym swoim ciałem do moich pleców, a dłonie zacisnął na moich biodrach.
 Powoli nacisnąłem na spust, a kula trafiła w środek drzewa do którego wcześniej strzelał Zayn. Mulat mocniej złapał mnie w pasie kiedy strzał sprawił że odleciałem w tył.
- To było dobre.. - powiedział ze zdziwieniem i zabrał dłoń z moich rąk. - I serio nigdy wcześniej nie strzelałeś?
- Yhm.. nie. - odpowiedziałem odwracając się twarzą do niego. Zablokował broń i włożył ją do wewnętrzej kieszeni mojej kurtki.
- Myślę, że może Ci się przydać.
Nawet nie zaprotestowałem.
Kiedy moment później poczułem jego usta na moich też nie zaprotestowałem. Pośpiesznie oddałem pocałunek.

------------
Heeej!:D
Tak jak obiecalam jestem pod koniec tygodnia z rozdzialem! ^^
Przepraszam za wszelkie bledy i zapraszam do komentowania.
Komentarze po pierwszym rozdzialem byly takie kochane i serio mnie zmotywowaly.
Wiec jesli to czytasz to napis chociaz glupie "przeczytalam" tyle mi wystarczy.
Dziekuje bardzo! :D
Pytania do bohaterow: ask.fm/mysteryfanfic
Moj twitter: @MariettaPoland
Kocham Was <3